Od propozycji do startu

Kto buduje roboty

Laboratorium Napędu Odrzutowego (JPL) zaczęło się 31 października 1936 roku, kiedy doktoranci Caltechu i pasjonaci testowali silniki rakietowe w Arroyo Seco, suchym korycie rzeki w Pasadenie. Najpierw pracowało dla armii amerykańskiej, a w 1958 roku weszło w skład nowo utworzonej NASA – w tym samym roku, w którym wyniosło na orbitę Explorera 1, pierwszego amerykańskiego satelitę.

Explorer 1 był pierwszym amerykańskim satelitą z instrumentami naukowymi, a pomiary jego licznika Geigera doprowadziły do odkrycia pasów radiacyjnych wokół Ziemi. Od 1958 roku JPL zarządza w imieniu NASA Caltech.

Siedem faz, od pomysłu do zamknięcia

NASA dzieli życie każdego projektu na fazy. Pierwsze należą do etapu formułowania, kiedy misja jest jeszcze definiowana, pozostałe do realizacji, kiedy powstaje i leci (nazwy faz w naszym tłumaczeniu):

• Pre-Phase A: studia koncepcyjne.
• Faza A: rozwój koncepcji i technologii.
• Faza B: projekt wstępny i dopracowanie technologii.
• Faza C: projekt końcowy i wykonanie.
• Faza D: montaż, integracja i testy systemu, start.
• Faza E: eksploatacja i utrzymanie.
• Faza F: zamknięcie.

Między fazami są kluczowe punkty decyzyjne. W każdym z nich osoba odpowiedzialna za decyzję ocenia, czy projekt jest gotowy, by iść dalej. Na tych bramkach misję można spowolnić, przeprojektować albo zatrzymać.

Dlaczego to tyle trwa

Sondy planetarnej nie da się naprawić po starcie, a planety ustawiają się dogodnie do lotu tylko w określonych terminach. Dlatego tak dużą część życia misji zajmują przeglądy projektu i testy na Ziemi, a faza, którą widzi większość z nas – sam lot – przychodzi dopiero w fazie E.

Pozostałe przewodniki w serwisie śledzą misję w czasie lotu: jak się ją nawiguje, jak ląduje na Marsie i jak utrzymuje łączność z Ziemią.